تکذیب ترجیحات در آموزش.جالب و خواندنی.

اقتصاد جام جهانی فوتبال.

داده‌ها گویای این هستند که در بلندمدت ارتباط کاملاً مستقیمی بین تولید ناخالص داخلی و سرمایه¬گذاری بخش خصوصی در مسکن وجود دارد و تقریبا عمده مطالعات اقتصاد کلان که رابطه میان نوسانات اقتصاد کلان و بخش مسکن را بررسی کرده‌اند معتقدند که سرمایه‌گذاری در بخش مسکن یا رونق (و همین‌طور رکود) با یکی دو فصل تأخیر نسبت به رونق (یا رکود) اقتصاد کلان واکنش نشان می‌دهد. اما پرسش؟ چه می‌شود که اکنون بازار در کرود به سر می‌برد؟ شاید یک توضیح آن این است که تولید ناخالص داخلی رشد چندانی ندارد و به همین دلیل بازار مسکن هم از تب و تاب افتاده است.

یکی دیگر از متغیرهای کلان بسیار تأثیرگذار بر بخش مسکن نرخ رشد نقدینگی در کوتاه‌مدت است که نمودار زیر هم رابطه میان این متغیر با سرمایه‌گذاری در بخش مسکن را نشان می‌دهد. تغییرات نرخ رشد سرمایه¬گذاری بخش خصوصی در مسکن را در کنار نرخ رشد حجم نقدینگی برای دروة ۱۳۸۵-۱۳۶۰ نشان می¬دهد. دقت در این نمودار از وجود هم‌حرکتی نسبتاً قوی بین نرخ رشد سرمایه¬گذاری در مسکن با وقفه¬های نرخ رشد نقدینگی حقیقی حکایت دارد. به عبارت دیگر آن‌چه از نمودار ۳ بر می¬آید حاکی از آن است که تغییرات رشد حجم نقدینگی حقیقی در کوتاه¬مدت با چند فصل تأخیر موجب تغیر نرخ رشد سرمایه¬گذاری در مسکن می¬شود.

حال با توجه به این داده‌های تاریخی تحلیل شرایط فعلی بازار مسکن آسان‌تر می‌شود: از یک‌سو تولید ناخالص داخلی رشد چندانی ندارد و از سوی دیگر سیاست‌های پولی انقباضی که از آنها تحت عنوان دوقفله و سه قفله کردن صندوق بانک مرکزی نام برده می‌شد، دست به دست هم داده‌اند و بازار مسکن را درحال‌حاضر به اغماء فروبرده‌اند.
خشنودی سیاست‌گذاران از کاهش قیمت مسکن که البته برای گروهی از آحاد اقتصادی اثر مثبتی به همراه دارد، نشان از غفلت آنها از بخش دیگری از بازار مسکن دارد: هرچه عرضه مسکن ناشی از کاهش سرمایه‌گذاری و ساخت‌وساز کاهش می‌یابد، بر قیمت اجاره مسکن افزوده می‌شود. گویا نارضایتی سرمایه‌گذاران و اجاره‌نشیان در راستای هم هستند. افزایش اجاره‌بها در بازار مسکن نشان از دو چیز دارد: یکی افزایش تقاضا برای مسکن اجاره‌ای، یکی هم کمبود عرضه مسکن اجاره‌ای. درواقع، بخشی از کاهش ساخت و ساز مسکن موجب کاهش عرضه مسکن اجاره‌ای می‌شود. البته اجاره‌بها به شدت تحت‌تاثیر رفتار صاحبان مسکن هم هست. یعنی آنها معمولا با افزایش سایر هزینه‌های زندگی‌شان می‌خواهند که با افزایش اجاره‌بها آن را جبران کنند. به‌هرحال، این روزها می‌بینیم که گروهی از وضعیت نسبی بازار مسکن راضی هستند چراکه نتیجه آن را کاهش تورم مسکن می‌دانند، اکا دو گروه بسیار مهم ناراضی هستند: سرمایه‌گذاران و اجاره‌نشینان؟ علم اقتصاد علم انتخاب و امکان(نا)پذیری ارو است.

تاریخ بی خردی، نشر کارنامه، ترجمه حسن کامشاد. این کتاب را دو بار می خریدم! من تمام کتاب های کامشاد را دارم و کارش را بی نظیر می دانم.

راستش من همه کتاب های بالا را دارم، فقط خواستم آنها را به دیگران هم معرفی کنم.

همه این مسائل دست به دست هم می دهد تا آن حس ناسیونالیستی کم رنگ تر و کم رنگ تر شود. در روحیه انگلیسی ها و مسلماً تقابل این بی تفاوتی با فرهنگ هایی چون برزیل که عملاً به جز فوتبال تنها به سواحل زیبای «کابانا» و قهوه خود می نازند نمی تواند شانسی برای پیروزی داشته باشد. اما ماجرا به همین جا هم ختم نمی شود. «قبل از مارگارت تاچر اقتصاد انگلستان چندان شکوفا نبود اما با ورود او به عرصه سیاست بریتانیا آن ساختار طبقاتی که در اوایل قرن بیستم یعنی عهد ملکه ویکتوریا به اوج خودش رسیده بود از بین رفت و عملاً اتحادیه های کارگری قدرت بیشتری پیدا کردند. اما نکته اصلی اینجاست که پیش از این فوتبال در انگلستان اصلاً ورزشی کارگری به حساب می آمد و به هیچ وجه مورد نظر طبقات بالای جامعه و اشراف نبود. لردها و دوک ها و سرها به نوعی کسر شان خود می دانستند که هوادار فوتبال باشند و ترجیح می دادند به اسنوکر و کریکت بپردازند. به همین دلیل شهرهای صنعتی و کارگری چون لیورپول و منچستر صاحب تیم های فوتبال قدرتمندتری شدند و لندن عملاً تنها یک تیم مطرح داشت و آن هم آرسنال بود. البته آرسنال هم به هیچ وجه در حد و اندازه های لیورپول و منچستریونایتد ظاهر نمی شد.»

به همین سبب اکثر کسانی که در آن دوران به ورزشگاه ها می رفتند کارگران معدن بودند یا به هر رو کارگران زمینه های دیگر و همین باعث می شد فوتبال در رده های بالایش به نوعی مهجور بماند. اما همه این معادلات با ظهور تئوری های جهانی سازی و سیاست های نئولیبرال به هم ریخت و عملاً فوتبال مدرن را دیگر نمی توان بدین شکل تحلیل کرد. این دقیقاً همان نکته یی است که خود مراد فرهادپور هم به آن معترف است و می گوید دیگر فوتبال روز تبدیل به صنعتی شده است که از قوانین خاص تجاری خود پیروی می کند.اما آنچه واضح است تاثیری است که هنوز روی بازیکنان انگلیسی باقی مانده و باعث می شود آن شور و هیجان کافی برای بازی های ملی را نداشته باشند. «انگلیسی ها می دانند حتی اگر نبرد را هم ببازند نهایتاً پیروز جنگ هستند.» این جمله کلیدی فرهادپور درباره همان بازیکنانی است که در واقع پیروزی در جام جهانی هم تاثیر چندانی بر زندگی شان نمی گذارد و به همین سبب هیچ انگیزه فرافوتبالی ای برایشان مفهوم ندارد.همین است که انگلستان با این همه ستاره حتی نمی تواند به یورو ۲۰۰۸ راه یابد تا همه اروپا از دیدن بازی این ستارگان محروم بماند.
مراد فرهادپور و فوتبال